Momenten waarop ik denk: ik ben er klaar mee. Te veel opdrachten, te veel verwachtingen, te weinig ruimte voor mezelf. Ik voelde de druk van presteren, dus ik kwam op een gegeven moment op dat punt van stoppen of doorgaan…
Met mijn moeder
Ergens in een la ligt een foto. Ik zit op mama’s schoot, na een lange wandeling in de Griekse zon. Ik ben dertien. Mijn vader maakte de foto, tussendoor, zonder dat we het echt doorhadden.
Ik heb die foto jaren geleden in een lelijk fotolijstje gepropt. Daar zit hij nog steeds in.
Als ik ernaar kijk, voel ik de rust van die middag. De volle aandacht van mijn moeder. Het gevoel even helemaal een kind te mogen zijn.
Dat is wat een foto kan doen. Niet alleen vastleggen wat er was, maar ook wat er gevoeld werd. En dat gevoel, jaren later, nog steeds terug krijgen.
Dat is een van de redenen waarom ik dol ben op foto’s en fotografeer.
Faro en wat daarna kwam
In 2017 liep ik door de straten van Faro, Portugal. Ik ging alleen op reis en wilde fotograferen zonder opdrachtgever, geen deadline. De jaren ervoor stonden namelijk in het teken van bruiloften. Ik schoot er zo’n 30 per jaar. Dus voor mezelf fotograferen, was ik vergeten… Dus in Faro, alleen ik en mijn camera. Ik merkte iets wat ik bijna vergeten was: als ik fotografeer voor mezelf, leef ik in het moment.
Dat gevoel verdiepte zich tijdens Covid. De opdrachten vielen weg, de tijd was er ineens wel. Ik ging de natuur in, de stad op, fotografeerde wat ik tegenkwam. Zonder plan. Zonder verwachting.
Over die periode en wat mindful fotograferen me geeft schreef ik eerder al — lees het hier.
Waarom ik niet gestopt ben
Ik ben dus uiteindelijk niet gestopt. Want fotografie is meer voor mij, dan alleen een baan. Dat beseffen heeft het wel “gered” voor mij. Ik ben fotografie op een andere manier gaan zien. Het is een manier van kijken en van aanwezig zijn.
Naast mijn opdrachten ga ik dus regelmatig alleen op pad. Soms met een doel, vaker zonder. De stilte van een bos of juist de drukte in de stad (straatfotografie). Het brengt me rust op een manier die moeilijk uit te leggen is maar die ik niet meer wil missen.
En als ik mensen fotografeer, zie ik wat zij zelf niet zien. De echte blik. Het moment tussen de momenten. De ondernemer die vol ambities iets nieuws opstart. De vrouw die een shoot voor zichzelf inplant bij een mijlpaal. De tiener die even helemaal zichzelf is. Het moment op een event dat niemand zag aankomen.
Die beelden creëren voor anderen. Dat is de reden waarom ik viertien jaar geleden begon. En het is de reden waarom ik nog steeds doe wat ik doe.
Geef een reactie